stevepb / Pixabay

18 Jaar, en een heleboel verleden.. Ja, hoe kan ik het beter zeggen.. Ik was een van die meiden die de Girlz wou mailen, gewoonweg omdat ik mijn verleden los wou laten.. Ja het klinkt allemaal heel dramatisch, vind ik zelf ook.. Maar hier is mijn verhaal.

Ik heb Kim de afgelopen week leren kennen net zoals veel anderen bloggers, een avond zaten we te praten over verschillende problemen. Thuissituaties, pesterijen, dieet. Dingen in die richting..

En dat ik vroeger gepest ben, en echt niet de dunste ben dat is dan duidelijk voor mij. Maar er is zoveel meer… Er zit zoveel achter, en ik zal het hier vertellen, eenmalig en anoniem…

Ik ben opgegroeid vol met pesterijen, oké we wisten ook al snel dat ik ook niet goed snik was toen ik op mijn 4e al vroeg wanneer ik dood ging, maar die jaren daarop werd ik gepest zonder de reden te weten waarom ik dat destijds zei. Het was toch iets, een reden waarom ik gepest werd.

Een reden waarom mensen zo tegen mij deden want het kwam heus niet allemaal van hun af.

Daarom was ik zo blij dat ik toen ik in groep 6 zat dat ik van die school af mocht.. Ik had autisme, en het was om gek van te worden..

In groep 7 begon ik dan op het SAM, speciaal onderwijs.. Ik had een paar hele leuke meiden in mijn klas maar om de een of andere reden viel ik er altijd net buiten.. Na 10 goede stappen, zette ik een misstap en viel ik er weer 12 terug..

Wel had ik een vriendin daar op school.. Iemand met wie ik altijd omging, iemand die misschien achteraf gezien niet goed voor me was, maar het was toch iemand.. Nee Charlotte voelde als een vriendin, ze was zo’n iemand die zelf problemen had. Woede was een van de vele dingen die in haar hoofd speelde… En ze deed soms bot tegen mij, zo bot.. Maar ik was zo ’n iemand die achter mensen aan liep in de angst om ze te verliezen..

Dus zo ging ik achter haar aan wanneer ze boos van school af liep om haar weer terug te halen, en soms zat ik wel uren met haar en de directeur in de directeurskamer… Toen we van die school af gingen had ik soms nog wel contact met haar, maar toen ze riep dat ze kanker had terwijl dat achteraf helemaal niet zo bleek te zijn was ik er klaar mee.. Dan maar niet.

En zo begon ik op mijn volgende school, de Wesenthorst. Ik was een buitenbeentje, een van die meiden die er gewoon buiten viel, hetzelfde gebeurde als wat er op mijn vorige school gebeurd was. 10 goede stappen, en na een misstap weer 12 terug.. Zo heb ik door die school heen gelopen.

Na een jaar had ik dan een jongen op school die ik wel aantrekkelijk vond, natuurlijk… Een verkeerde jongen. Zo ’n iemand die rookte, iemand die op Valentijnsdag naar je toe komt en je een fijne dag wenst terwijl zijn vriendin 100 meter verderop zit..

Ik heb momenten dat ik nog steeds zit te stoken tussen zijn relatie met zijn vriendinnen, maar sinds een halfjaar heb ik hem overal geblokkeerd zodat ik hem ook nergens meer kan vinden.. Maar even terug na toen, het eerste jaar liep ik achter hem aan en vervolgens kwam ik in de zomervakantie een vriend tegen.. Mijn eerste homovriend, hij werd een obsessie. Zo’n iemand waar ik dagelijks contact mee wou, en zo waren we dan ook..

Maar in deze vakantie was er ook iets voorgevallen, ik was aangerand… Ik ben iemand die niet veel praat. Ook omdat ik het niet kan hebben als mensen pijn worden gedaan al ben ik degene die eronder lijdt.. Zo vertelde ik het niemand..

Alleen deze vriend, maar door alle negativiteit door dit voorgeval is deze vriendschap stuk gegaan. Een jaar later heb ik uiteindelijk een leraar van school durven aan te spreken waardoor ik in gesprek kwam met psychologen en heb ik mezelf uit de put proberen te trekken..

Op die school werd ik dan nog veel gepest, en ik heb terwijl iedereen al maanden bezig was met hun gala pas een dag van te voren besloten dat ik er daadwerkelijk wou gaan..

Leraren die wisten dat ik niet wou gaan hebben leerlingen, en klasgenoten alles op alles laten zetten om mij erbij te krijgen en wat heb ik een geweldig feest gehad..

Ik had dan ook nooit gedacht dat ik het zo leuk zou kunnen hebben met deze mensen. Vooral omdat ik niks met feestjes heb… Maar nee deze avond was om nooit te vergeten.

En dan nu zit ik alweer bijna twee jaar op het Rijn IJssel, heb ik voordat ik begon een zomervakantie vol begeleiding gehad voor mijn autisme en mag ik nu, binnenkort voor een groep studenten staan die net zoals ik autisme hebben om te vertellen hoe fijn deze mensen mij hebben geholpen met school..

Die gedachte, die aanranding zal nooit meer uit mijn hoofd gaan en ik heb het op dit moment ook al teveel mensen verteld omdat ik me nooit meer zo eenzaam wil voelen..

Groetjes, Laura..
(www.wecandothisblogger.wordpress.com)

 

Dankjewel lieve dappere Laura, dat je je verhaal hebt willen delen.
Je bent een prachtige mooie en geweldige vrouw.
Dankjewel dat je dit verhaal hebt willen delen

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/slot_1491250031.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/slot_1491250031-150x150.jpgKimAnonieme Blogs18 Jaar, en een heleboel verleden.. Ja, hoe kan ik het beter zeggen.. Ik was een van die meiden die de Girlz wou mailen, gewoonweg omdat ik mijn verleden los wou laten.. Ja het klinkt allemaal heel dramatisch, vind ik zelf ook.. Maar hier is mijn verhaal. Ik heb Kim...Blogs die net even anders zijn